Ξ ŁΔP SΣΝS Ξ

 

Czekając na przystanku staję zawsze w cieniu tego samego drzewa.
Żar przepływa po obu stronach moich ramion.
Jestem bezpieczna, choć żadnym sposobem nie jestem w stanie uchronić się przed płytkością oddechów, które łakną powietrza lżejszego niż, to parujące znad rozpalonego asfaltu.

Jestem zmęczona.  

Martwa.

Patrzę w martwy błękit. 

Błękit płonie.

Płoną martwe ptaki szybujące po błękitnej, martwej tafli.

Płoną martwe, syczące samochody jadące ku martwym celom. 

Ospale podjeżdża płonący, martwy autobus.Wchodzę w jego płonące wnętrze. Siadam. Zdaje mi się, że zajmuję możliwie najbardziej rozpalone miejsce.

Moje martwe ciało wtapia się w nie.

Maszyna trzeszczy niemiłosiernie i sapiąc opada, wznosząc się gwałtowną chwilę później w sposób bolesny dla martwego płonącego ciała,

Jadę martwym płonącym autobusem. Wokół martwi, płonący ludzie modlą się o powietrze lżejsze niż, to bijące od płonących szyb. 

I we względnym momencie przestrzeni teraźniejszej, gdy tak wszystko co dostrzegam wzrokiem płonie i umiera, ja nie jestem tam...

Palący problem przeżycia upalnych dni, gdy tegoroczne wakacje to dla mnie przeżywanie krótkich chwil poprzez doznania wizualne, odbiór bodźców, dźwięków.. nieodłącznym elementem tych przeżyć stały się również koty :3
Kilka dni wstecz, dzisiaj, to co planuję.., a w mojej pamięci zapisują się kolejne rozdziały wakacyjnego chillout'u - chwil, które pozwalają mi się oderwać od problemów i obowiązków.
Męczę aparat.
Zasilę tumblur'a.

Dzisiejszy dzień spędziłam z Lubą tu (w cieniu drzew) :

Wasz Polny Wampir Vaniless